Saying Goodbye To The Ayotte Family

"A family portrait is only complete with love to fill its frame."
- Wes Fessler




Hey iedereen,

Zoals jullie wel weten loopt mijn uitwisseling hier bijna op zijn einde.
Voor mij wil dat zeggen dat ik uit elke dag het maximum haal, en dat heeft natuurlijk zijn gevolgen, namelijk dat deze website niet meer upgedate geraakt!



( Brandon met Sasha, ons hondje )

Eerst en vooral ga ik een paar dagen terug, naar vorige zondag. Ik kwam net tot de conclusie dat ik daarover nog niets geschreven had, en het was een geweldige dag die ik hier toch zeker niet mag vergeten.



( Clark en Norma , de ouders van Brandon )

Zondag is de familie van Brandon afgekomen om afscheid van mij te nemen. Dat zijn Brandon's ouders ( Clark en Norma ) en de familie van Brandon's zus Rhonda ( Jon, Clarke, Travis en Laura ). Er was meer dan 1 familiefeest waarop ik mij met dit gezin supergoed geamuseerd heb, en dat was op dit feest niet anders.



( Laura en Rhonda )

Rond 14u 's namiddags kwamen ze aan in Brown City. Tina had eten gemaakt ( sloppy joe's ), en omdat het zo warm was konden we buiten eten. Ik heb lang met Jon en Rhonda zitten praten op onze schommel, en met de kinderen heb ik baseball en football zitten spelen. Jacob lag in het zwembad ( dat is een scene die zich hier heel vaak afspeelt :-) ) en Jeremy speelde met ons mee.



( Laura en Ryan, 1 van Jeremy's vrienden die ook aanwezig was )



( Tina in actie )



( Jacob met een sprintje )



( baseball = geweldig )

Brandon had ook twee vrienden van het werk uitgenodigd die ik gedurende het jaar een paar keer ontmoet heb. Dan Parr ( die met ons de 5k heeft gelopen ), en Bill Paschke en zijn zoontje Hunter waren er ook. En dan waren we compleet voor de rest van de namiddag.



( Brandon en Bill )

We hebben met gans de familie in de tuin baseball gespeeld, en Brandon heeft met zijn vrienden wat ' horseshoes ' zitten spelen. 't Was een enorm relax dagje en daar was ik blij om, want niemand houdt van stress op een zondag!

De dag vloog uiteindelijk voorbij, en zo kwam het dat ik rond 18u van de Armstead - Ayotte familie afscheid moest nemen. Echt zwaar viel het niet, maar dat kwam omdat ik het allemaal nog niet echt goed besefte toen zij de deur uit waren. Elk afscheid is moeilijk, maar 't is fascinerend dat het je pas raakt op momenten die je nooit verwacht.

Nog even een kleine noot : vermits Jon's hobby fotografie is heeft hij mijn ' senior pictures ' genomen. Het is hier de gewoonte voor laatstejaars om foto's te laten nemen door een professionele fotograaf, en dan keiveel kopies te maken om uit te delen aan je vrienden. Omdat dat echter superduur is ( 300-400 dollar ), heeft Jon gratis een kleine fotosessie gepland in de tuin, en hieronder zie je wat ervan gekomen is!



















Voila, dat was al een eerste afscheid. Morgen is er nog een feestje, deze keer met Tina's familie. Het gaat hier zo snel dat ik niet meer kan volgen!

Groetjes,
Pieter

Adventures On A Saturday

" You know a dream is like a river, ever changing as it flows.
And a dreamer's just a vessel that must follow where it goes.
Trying to learn from what's behind you and never knowing what's in store
makes each day a constant battle just to stay between the shores.
And I will sail my vessel 'til the river runs dry.
Like a bird upon the wind, these waters are my sky.
I'll never reach my destination if I never try,
So I will sail my vessel 'til the river runs dry.
Too many times we stand aside and let the water slip away.
To what we put off 'til tomorrow has now become today.
So don't you sit upon the shore and say you're satisfied.
Choose to chance the rapids and dare to dance the tides. "
- Garth Brooks



( foto uit de oude doos , tijdens de ' dress up days ' in Februari )

Hey allemaal,

Deze zaterdag was het weer tijd voor een aantal 'open houses', en vermits wij hier geen enkel (afscheids-)feestje willen missen waren we weer de hele dag op weg!

Na het lopen had ik blijkbaar nog genoeg kracht om weg te gaan, en dat zal waarschijnlijk te maken hebben met de lasagne die ik rond 11u 's ochtends binnenspeelde :-). Zo vroeg opstaan, het doet wat met je eetlust!

Rond 14u 's namiddags zijn Jodi en Holly mij thuis komen oppikken, en vervolgens hebben we ongeveer een halfuurtje gereden naar het feest van Alicia McClelland in Capac. Erg lang zijn we daar niet gebleven, maar het is hier de beleefdheid om op elk feest iets te eten ( er is altijd superveel eten aanwezig ), dus daar hebben we wel wat tijd aan besteed.

Daarna reden we naar de Melvin Fire Hall, waar Aaron Nichol's open house plaatsvond.
Aaron is 1 van mijn beste vrienden, en zowel hij als Alicia waren mede-assistenten in Gym Class. En omdat we voor dat vak nooit veel moesten doen was dat een beetje een praatles :-). Het was een mooie dag voor een open house, en alles was buiten te doen. Aaron was blij dat we afgekomen waren, en we zijn daar een tijdje gebleven.
Ook Jordan en Holly, twee goeie vrienden, waren aanwezig.

Ondertussen was het al ongeveer 19 uur, en moesten we nog naar 1 van de belangrijkste open houses : dat van Gus Dufort. We moesten daarvoor wel helemaal tot in Otter Lake rijden, wat toch een rit is van bijna 45 minuten, maar we hadden het ervoor over want Gus is een van de mensen waar wij toch veel mee uithangen.

Toen we daar aankwamen was er megaveel volk en NOG meer eten.
Er hing een varken aan het spit, en Gus vertelde hoe hij dat varken zelf de keel had doorgesneden met een mes, om dan alle poten,.... af te zagen en het varken met alle eetbare stukken aan het spit te hangen.
Beste mensen : dit was geen grap. Gus gaat zoals veel Amerikanen in de winter jagen, en ze doen hier net hetzelfde met herten, kalkoenen,... Ergens in de tuin waren alle ledematen en niet-eetbare organen te vinden, en met trots heeft hij dat ons getoond.
Amai! 't Was wel een lekker varkentje, het mag gezegd worden :-)

Daar zijn we het langste gebleven, maar toen het begon te regenen zijn we stilaan teruggekeerd naar Brown City. Toen we bij Jodi aankwamen had iedereen zin om uit te gaan die avond, en we wisten allemaal van een feestje in Carsonville, waar iedereen naartoe ging gaan. We zijn dus 's avonds de baan opgegaan, en vermits Carsonville bijna een uur rijden was duurde het wel even om daar te geraken.

In Brown City werd vuurwerk afgestoken, om het einde van de Brown City Days te vieren, en dat vuurwerk zagen we vanuit de auto op weg naar Carsonville.

Uiteindelijk bleek dat de politie het feest had stilgelegd wegens geluidsoverlast net voor wij aankwamen, en dat wou zeggen dat wij een uur voor niets hadden gereden!
Enorm dom dus, want wij hadden de malchance om helemaal terug te moeten rijden.
We zijn rond 12u 's nachts nog aan McDonald's gepasseerd ( gewoonte, traditie, ik weet zelf niet hoe ik dat moet beschrijven ), en uiteindelijk keerden we na een vermoeiende dag terug naar huis.

Voila, spijtig van dat afgelaste feestje, maar de twee uur in de auto met een paar van mijn beste vrienden ( Kayla, Jodi, Holly, Alex en Shawn ) waren zeker en vast de moeite waard. En een dag gespendeerd met de vrienden is een goed gespendeerde dag!
( wordt dat zo gezegd? )

Groetjes,
Pieter

P.S: Foto's komen later!

The Duane E. Smith Memorial Run

" Every morning in Africa, a gazelle wakes up.
It knows it must outrun the fastest lion or it will be killed.
Every morning in Africa, a lion wakes up.
It knows that it must run faster than the slowest gazelle, or it will starve.
It doesn't matter whether you're a lion or a gazelle
when the sun comes up you'd better be running. "
-Anon




( de laatste 50 meter, een Belg is aanwezig in Brown City)

Hey allemaal,

Ongelooflijk, 't is al maandag ondertussen en ik sta alweer twee schrijfdagen achter!
Ik heb een super weekend gehad, maar alweer druk druk druk, dus ik ga alles eens beginnen overlopen.

Eerst en vooral, zeer belangrijk, en daarom ook de titel van dit stukje :
The Duane E. Smith Memorial Run!
Een beetje geschiedenis :

Een paar weekjes geleden vroeg Brandon mij of ik met hem een race van 5km wou lopen gedurende het Brown City Festival. Vermits ik dat wel een goed idee vond ben ik wat beginnen trainen voor deze loop, twee weken voor aanvang van de race.
Bij deze wil ik toch eventjes vermelden dat de conditie ver te zoeken was, en dat lopen toch niet echt mijn favoriete sport is. Maar ik had het beloofd aan Brandon, dus deelnemen zou ik :-)

De laatste twee weken heb ik dus langs de akkers van Brown City zitten lopen en lopen om daar toch een deftig resultaat neer te zetten. En deze zaterdag was het dus zover.

Tina vond dat ik met mijn Belgische vlag moest lopen, zodat ik mijn land kon vertegenwoordigen, en dat vond ik eigenlijk geen slecht idee. Dus ik kwam daar aan rond 7u30 's morgens om te registreren voor de race, klaar om te beginnen lopen, met mijn Belgische vlag op de rug.
Ik was met Brandon al eens op het parcours gaan lopen maar ik kon hem totaal niet volgen, dus mijn doel was om die 5 kilometer vrij snel te lopen zonder te stappen.



( ik met mijn vlag, toen ik de playlist op mijn Ipod aan het opstellen was )

Voor de mensen die zich afvragen waarom mijn gastpapa, die 34 jaar is, een pak sneller loopt dan ik, heb ik de volgende verklaring :-).
Brandon is een triathleet en een marathonloper, hij loopt elke dag voor hij naar het werk gaat, en zijn doel was om deze race te winnen :-). Het zou dus sowieso heel moeilijk geweest zijn om zijn tempo te volgen.



( Brandon aan de start, hij is de tweede van links )

Uiteindelijk begon de race dan, en ik heb me heel goed geamuseerd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dacht dat ik ging sterven die laatste 500 meter, maar dat is gelukkig toch niet gebeurd :-).



( Brandon spurt naar de finish )

Brandon kwam binnen als 4e ( en 1e in zijn leeftijdsgroep ), en ik was 19e ( en 5e in mijn leeftijdsgroep ). Er waren ongeveer 125-150 inschrijvingen, dus op 19 eindigen is toch niet slecht voor iemand die nooit loopt vind ik :-). Ik was dus trots op mezelf :-). Sommige mensen die hun fototoestel meehadden wouden foto's van mij met mijn vlag, die ze nog nooit gezien hadden :-)



( Brandon en ik na de finish )



( Brandon, ik en Andrew Tidrick, een andere loper )

Voila, deze prestatie mocht toch vermeld worden denk ik :-). De rest van de dag was weer een opeenvolging van ' open houses ', en daar vertel ik later wat meer over.

Groetjes,
Pieter

Brown City Festival. Day 2

" The American city should be a collection of communities where every member has a right to belong. It should be a place where every man feels safe on his streets and in the house of his friends. It should be a place where each individual's dignity and self-respect is strengthened by the respect and affection of his neighbors. It should be a place where each of us can find the satisfaction and warmth which comes from being a member of the community of man. This is what man sought at the dawn of civilization. It is what we seek today. "
- Lyndon B. Johnson




( een stukje van de stadsmuur in Brown City )

Hi everyone!

Ook dag 2 van de fameuze ' Brown City Days ' is al voorbij, en de festiviteiten van deze dag werden gedomineerd door 1 van de volkstradities :
' The Burn-Outs '.
Wat dat allemaal inhoudt kom je later te lezen.



( oude muurschilderingen zoals deze zijn ook op andere plaatsen in BC te vinden )



( de volledige stadsmuur )

Eerst en vooral wil ik het hebben over de ' garage sales ', want er is hier geen enkele straat in Brown City waar geen ' garage sale ' aan de gang is.
De mensen die een ' garage sale ' doen zijn mensen die hun brol verkopen langs de straatkant of in hun garage, en als ik brol zeg, dan bedoel ik ook brol :-)
De kans dat je een zaak doet op zo'n 'garage sale' is miniem want meestal zit er niets bruikbaars tussen de berg spullen die mensen verkopen.



( ik denk dat Brown City wel een boerengat mag genoemd worden, maar ik hou ervan )

Vermits ik weer een dag vrij had ( school's out, yeehaa! ) had ik de tijd om op mijn racemachien ( aka mijn groene fiets ) wat door het dorp te rijden.
Eerst ben ik naar de winkel gereden voor wat spullen die ik nodig had om Kayla Parr's verjaardagscadeautje te maken ( zij verjaart maandag, en dat mag ik zeker en vast niet vergeten ).

In het centrum gaven ze gratis popcorn weg, maar die Amerikaanse geboterde popcorn krijg ik echt niet binnen :-). En al mijn Haribosnoep is natuurlijk ook al op :-(. Bij deze wil ik ook direct iets rechtzetten : meestal noem ik Brown City een stad, vermits het Brown CITY is (logisch), maar met een populatie van 1300 is Brown City echt wel maar een dorp :-)

Rond 18 uur was het dan tijd voor de ' Burn-Outs '.
Beste Belgen, een ' burn-out ' is zoiets typisch Amerikaans waarvan je het nut nooit zal begrijpen. Maar omdat dat voor keiveel mensen precies topentertainment is ga ik dat hier toch eens beschrijven.



( er was een pak volk aanwezig, dit is maar een klein deel van de menigte )



( Brandon had de hond meegebracht )

Wat doen ze in een burnout ?

Voor de mensen die goed Engels kunnen :

" A burnout (also known as a peel out or power brake) is the practice of keeping a vehicle stationary (or close to) and spinning its wheels, causing the tyres to heat up and smoke resulting from friction. "( bron : Wikipedia )

Eerst en vooral wordt een straat afgezet. Vermits er zoveel volk naar komt kijken is dat nodig. Vervolgens staan er een rij geregistreerde ' burnout ' - wagens op straat, klaar om aan het werk te gaan. Vervolgens rijden ze dan 1 per 1 naar het midden, een plek die wordt bespoten om het wegdek vochtig te houden.

Daarna begint het echte werk : in een burnout is het de bedoeling om de handrem op te trekken en vervolgens gas te geven. Omdat de kracht naar de voorste wielen verplaatst en de handrem de achterste wielen stil houdt blijft de auto in positie, maar de voorste banden verliezen natuurlijk keiveel rubber door de wrijving, en er komt ook een gigantische hoop rook opzetten.

Hier zijn wat foto's van de grote verdwijntruk :

Stap 1 : alles nog zichtbaar



Stap 2 : de rook begint te komen



Stap 3 : goed bezig



Stap 4 : bijna verdwenen



Stap 5 : verdwenen !



Voila. Dat werd daar dus gedaan met sjieke auto's ( Mustangs, Chevy's, Pontiacs,...) maar ook met brommers en 4x4's.

The Motorcycle face-off :

1 ) On the right side, the guy with the moustache and the ' Helmet laws are lame ' t-shirt



2 ) On the left side, the redneck with the cigarette and the spiked helmet



3 ) getting ready



4 ) Let's roll!



Toch even duidelijk stellen : deze traditie heeft helemaal geen nut ( hier zouden ze zeggen : ' totally pointless ' ), je helpt er je auto mee naar de zak, MAAR...... ik moet eerlijk toegeven dat het echt wel tof was om naar te kijken. En blijkbaar vonden andere mensen dat ook want er was keiveel volk aanwezig :-)



( Chris was ook met de moto, maar die wou zijn machien niet om zeep helpen natuurlijk )

Vervolgens zijn we terug naar huis vertrokken, en na een lekker avondmaal ben ik vrij vroeg gaan slapen om klaar te zijn voor de race van de volgende dag.
Een race zei ik ? Jaja, sportief van mij e :-).
Hierover kom je later meer te weten.

Groetjes,
Pieter









( een paar sjieke bakken die in Brown City te zien waren )

Brown City Festival. Day 1

" One generation plants the trees; another gets the shade. "
- Chinese Proverb



Hey iedereen,

Brown City staat momenteel op z'n kop want donderdag is het ' Brown City Festival ' van start gegaan ( in de volksmond : Brown City Days ).
Dit is een klein volksfeest voor jong en oud. Je kan het een beetje vergelijken met een grote kermis, maar buiten de kermisattracties zijn er ook parades, ' garage sales ', autoshows, ...



( de Brown City bloemenwinkel )

Zoals ik al zei is dit feest donderdag van start gegaan met een golfkarparade :-).
Keiveel mensen in Brown City hebben een golfkarretje, omdat ze daarmee op straat mogen, en omdat het een gemakkelijkere oplossing is dan de auto als je het dorp in wil.



( een van de golfkarretjes met een bordje op het dak : ' class of 1962 ' )



( sommige golfkarren waren rijkelijk versierd )





( en ook het pattriotisme kon niet ontbreken natuurlijk )

De parade begon rond 17u, en daarna was er een race die ik spijtig genoeg niet heb kunnen volgen. Veel volk was er nog niet op donderdag, vermits veel mensen nog op hun werk zaten, en er waren ook wat baseballmatchen aan de gang waar veel ouders naar gaan kijken waren.

's Avonds was de kermis open, maar veel voor ' grote kinderen ' was er toch niet :-). Uiteindelijk zijn er nog keiveel jongeren gewoon afgekomen om daar wat rond te hangen ( ik probeer het vaak gebruikte ' hanging out ' letterlijk te vertalen, want veel meer is het niet ).



( Chris, Alex en Kayla waren ook van de partij )

De avond werd afgesloten met een optreden van ' Mickey And The Lost Highway Band '.
Zij speelden in het midden van Main Street. Erg goed was het concert niet, maar Ben, Alex, en Lindsey waren daar, en met hen heb ik een tijdje zitten praten voor ik terug naar huis ging. 't Is echt wel een chance nu dat ik in het dorp woon en niet op het platteland!





( kermisattracties )

En zo spendeer je een zomerse dag in Brown City. En dat is nog maar dag 1 :-)

Groetjes,
Pieter