Chicago. Day 2.

“My first day in Chicago, September 4, 1983. I set foot in this city, and just walking down the street, it was like roots, like the motherland. I knew I belonged here.”

- Oprah Winfrey



Hey allemaal,

Onze tweede dag Chicago was al zo fameus als de eerste! Om 7u30 zijn we opgestaan om te ontbijten in het hotel. Ik heb mij lekkere wafels gemaakt ( Breakfast of Champions! ) en vervolgens zijn we de bus opgestapt. We zijn in de voormiddag het ' Museum of Science And Industry ' gaan bezoeken. Dat was een impressionant gebouw in Romeinse stijl. Het museum zelf was superinteressant. Ik ben niet echt een wetenschapper dus een kunstmuseum had mij beter gelegen, maar we hebben ons daar goed geamuseerd. Er was een tentoonstelling over ' Kerstbomen uit de hele wereld ' en geloof het of niet, er stond een Belgische kerstboom in het museum! Ik stond daar trots als een pauw naast, en de volgende 10 minuten vond ik het toch wel mijn taak om elke bezoeker die interesse toonde te vertellen dat ik uit Belgie kwam en hier als uitwisselingsstudent studeerde.


( ik en Joon voor de Belgische kerstboom )

Na een uur of twee in het museum hebben we een groepsfoto genomen met alle uitwisselingsstudenten en zijn we terug de bus opgestapt naar de stad. We hebben wat sightseeing gedaan, en we hadden een superzalige gids die boeiend was van begin tot einde. Vervolgens zijn we gaan SHOPPEN!

Chicago is een echte shop-stad, neem het van mij aan. We zijn onder andere naar de Apple Store geweest ( die supergroot was ), naar de Disney Store, en vervolgens zijn we naar Niketown ( een gebouw met 5 verdiepingen vol Nike-spullen ) afgezakt. Ik heb wat dingen in de solden kunnen kopen, want de rest was duur, maar veel geld heb ik niet opgedaan. De 'mall' was wel superleuk, en vooral groot, dat kan je niet vergelijken met onze Westland :-).


Vervolgens zijn we naar de Lincoln Park Zoo geweest. De zoo was gratis, maar alle dieren zaten binnen omdat het veel te koud was en omdat het gesneeuwd had de nacht ervoor. Heel het park was bedekt met kerstlichtjes, en het was supergezellig om daar gewoon met vrienden wat rond te lopen. Het was goed te zien dat Chicago een stad vol Blues en Jazz was, want er waren superveel jazzcafes te vinden rond het park en dat was best wel gezellig :-)

Op dat moment was het al bijna bedtijd en zijn we terug naar het hotel gegaan. Daar hebben we zoals de avond ervoor weer wat gekaart, en heb ik de andere uitwisselingsstudenten wat beter leren kennen. Er waren er superveel van Duitsland en Zwitserland, en zelf een meisje van Nederland, dus dat was wel tof. Ik heb daar superveel vrienden en vriendinnen gemaakt, onder andere Anne en Iina uit Duitsland en Finland. Een foto van hen is hieronder te vinden!


Grappige anekdote : er was een Japanner met ons mee die mij vertelde dat hij in Belgie ' Manneke Pis ' had gezien, en dat moest toch weer lukken :-).

We zijn die dag ook Navy Pier nog eens gaan bezoeken omdat we nog niet alles hadden gezien. 's Avonds waren we allemaal weer doodmoe, maar we keken al uit naar de volgende dag!

X,
Pieter

Chicago. Day 1.

“Eventually, I think Chicago will be the most beautiful great city left in the world.”
- Frank Lloyd Wright


Hey allemaal,

Na een zalig weekend in Chicago heb ik weer superveel te vertellen! Ik zal alles dag per dag proberen te beschrijven. Chicago is ge-wel-dig, neem het van mij aan. Maar ik ga er dus eens aan beginnen :-).

Vrijdagochtend om 10 uur kwam Dawn Diller mij ophalen thuis. Dawn is de gastmama van Pong, de uitwisselingsstudent die een weekje bij ons heeft gewoond in het begin van zijn verblijf. We zijn supergoeie vrienden geworden daarna, en het is leuk om een soortgenoot te hebben op school waar ik goed mee kan praten over de uitwisseling.

We reden dus naar de McDonald's in Flint, waar de bus ons opwachtte. Dat is toch weer iets typisch voor Amerikanen om af te spreken op de parking van een McDonald's :-). We zijn daar de bus opgestapt met iets van een 30 studenten. Ik kende er al een paar vanop de YFU Orientation. maar de meeste gezichten waren nieuw.
Na een tiental minuten namen we afscheid van onze gastouders en stapten we de bus op op weg naar CHICAGO! We moesten nog een paar mensen ophalen op andere plaatsen, maar na iets van een 5 uur zijn we uiteindelijk toch in de " Windy City " geraakt.
En "windy" was het daar wel zeg, amai ! 't Was er superkoud. We wisten dat wel al op voorhand, maar je kon daar echt bijna je handschoenen niet uitdoen om een foto te nemen. FREEZING!


De kou en de winter hoorde natuurlijk wel bij het thema : Kerstmis! Jaja, de stad was al helemaal in de kerstsfeer ondergedompeld. Heel de stad was versierd met mooie lichtjes en gigantische kerstbomen. Onze eerste 'attractie' was de Christkindlemarket. Dit was een kerstmarkt met standjes van over heel de wereld. We hebben daar een tijdje rondgelopen want we hadden vrij, en vervolgens zijn we een toertje gaan doen door de stad. Het was echt verschieten. Chicago was een ongelooflijk propere stad. Dat valt van Detroit niet te zeggen! En de mensen waren er enorm vriendelijk. Natuurlijk vond ik het aantal wolkenkrabbers al overweldigend, maar je had de hoop Japanners op onze bus eens moeten zien! Die trokken werkelijk foto's van elk klein ding. Pong had 5 geheugenkaarten mee van 2GB, dat zegt dus genoeg :-). Ik heb daar trouwens ook wel een hoop foto's genomen, en die kan je bekijken door linksboven op de link te klikken.

Vervolgens zijn we naar Navy Pier geweest. Navy Pier is een soort van baai met boten overal, en een groot winkelcentrum. We hebben daar wat geshopt, en vervolgens zijn we allemaal in Bubba Gump gaan eten. Dat was geweldig! Bubba Gump is een restaurant helemaal in thema van de film Forrest Gump. Overal hangen 'quotes' en superveel foto's van de film aan de muur. En natuurlijk kon een grote TV met de film ook niet ontbreken. Ik kon echt mijn ogen niet geloven dat alles zo in thema was, maar we hebben ons daar supergoed geamuseerd en mijn ' Chicken Caesar Salad ' heeft zeker en vast gesmaakt.


Ook een grappig feit: Op de tafel waren twee bordjes te vinden. Als je de ober nodig had, stak je ' Stop Forrest Stop ' in de lucht, en als alles goed ging stak je het bordje ' Run Forrest Run ' in de lucht. 't Zijn toch echt zotten die Amerikanen. Maar dat was dus allemaal supergezellig. Na een toertje in het winkelcentrum zijn we buiten nog naar een groot verlicht reuzenrad gaan kijken.


Nadat we Navy Pier hadden verkend was het al laat en hebben we onze intrek genomen in het hotel ( de Mariott Springhill Suites ). Iedereen was moe, maar toen we hoorden dat we een indoor zwembad hadden en een fitnessruimte had iedereen plots zijn tweede adem gevonden. We zijn keilang in het zwembad gebleven, hebben wat gekaart, en vervolgens zijn we naar de kamer gegaan. We moesten om 23u op de kamer zijn. In het begin vond ik dat een beetje dom, maar uiteindelijk bleek dat we veel te moe waren en dat we onze nachtrust best wel konden gebruiken!

De volgende dagen beschrijf ik later, want ik wil me zonder haast kunnen concentreren op mijn journalistenjobke en binnen 5 minuten is het etenstijd!

Groetjes,
Pieter

P.S : Alle foto's komen op Flickr de komende dagen, en geloof mij, het zijn er een hele hoop!

Hoor de wind waait door de bomen

Hoor de wind waait door de bomen.
Hier in huis zelfs waait de wind.

Zou de goede Sint nog komen,
Nu hij 't weer zo lelijk vindt.
Nu hij 't weer zo lelijk vindt.

Ja, hij rijdt in donk're nachten
Op zijn paardje, oh zo snel.

Als hij wist hoe zeer wij wachten,
Ja gewis, dan kwam hij wel.
Ja gewis, dan kwam hij wel!

















Hey allemaal,

Na een heel weekend Chicago valt er weer superveel te vertellen. Dat kan je hier allemaal lezen de komende dagen. Maar eerst wil ik dit met jullie delen :

Toen ik zondagavond na een busrit van 6 uur terug thuiskwam van Chicago, vertelde Tina mij dat ik was vergeten om mijn wortel en mijn schoen voor Sinterklaas te zetten. Natuurlijk was ik enorm verbaasd dat Tina wist wie Sinterklaas was, en ik sprong natuurlijk een gat in de lucht omdat ik me voor een dagje weer helemaal Belg voelde :-)

De dag erna vond ik een pakje bij de schouw. Ik opende het pakje, en er zat een briefje bij waarop stond : " Groetjes van Sinterklaas ".
Nu, wat zat er in het pakje ?

( Drumroll )

Een Ipod!

Woohoow !

Natuurlijk heeft Sinterklaas speciale krachten om te weten wat mijn grootste cadeauwens was deze feestdagen. Ik had echter nooit gedacht dat hij heel de weg naar Amerika zou afleggen om mij met een cadeautje te plezieren. Hij had waarschijnlijk een al hele reis achter de rug om zijn laatste pakje in de Verenigde Staten af te leveren!

Bij deze wil ik dus zeggen :

DANKU SINTERKLAAS, U BENT MIJN HELD !

Pieter

Dilemma

Vanavond zat ik twee uur lang te piekeren over iets dat voor sommige mensen heel simpel zou zijn, en voor andere mensen iets minder simpel :-), veronderstel ik. Omdat ik er zolang heb over nagedacht, wil ik jullie allemaal ook eens vragen wat jullie zouden doen in mijn situatie. Er gewoon eens over nadenken is al goed :-), maar de mensen die graag willen antwoorden, mogen onder dit bericht op de 'reply' knop klikken!
Maar ik ga jullie niet meer laten wachten, hier komt het!

Het verhaal begint technisch gezien al een paar maanden geleden.
Het begon allemaal met mijn portefeuille. Ik had een portefeuille van Belgie mee naar Amerika, maar 't was zo een dikke portefeuille, zo iets onhandig dat niet goed in je broekzak past. Dus vroeg ik aan Brandon, mijn gastpapa, of hij soms geen gewoon zakje had met een ritssluiting om mijn geld en zo van die dingen in te steken.

Vermits mijn zakje altijd zwaarder en zwaarder werd door het klein geld dat erin zat, besloot ik om al mijn klein geld in potjes te steken.
Dat klein geld gebruikte ik later om poker te spelen met mijn mama Tina, en soms ook met mijn papa en zijn vrienden op onze maandelijke pokeravond. We speelden nooit met veel geld, alleen met kwartjes, maar ik leek elke keer toch wel een paar dollars te winnen.

Toen kwam ik op het fameuze gedacht : Wat als ik nu eens al dat klein geld bijhoud en spaar om eens iets voor mij te kopen, zoals een goeie mp3 speler ( het zou wel nog eventjes duren eer ik daar zou geraken met de hoeveelheid muntjes die ik nog maar had ). Dus wat begon ik te doen : ik probeerde zoveel mogelijk te letten op wat ik kocht, om veel klein geld te hebben, om zo dichter bij mijn doel te komen ( ik weet het, het klinkt heel dom ). Maar ik dacht. 't Is uiteindelijk toch maar 'klein geld', dus veel verschil gaat het niet maken op mijn rekening.

Maar nu komen we dus bij de kern van het verhaal. Na 4 maanden had ik al een hele hoop klein geld, en ik was al superhard aan het verlangen naar die mooie Ipod die ik al zo vaak in de winkel had zien staan ( ik weet het, shame on me, zo materialistisch ! ). Ik had speciaal geprobeerd om gedurende mijn verblijf hier niet teveel 'overbodige' dingen te kopen, zodat ik mijn toekomstige aankoop een beetje kon rechtvaardigen.

Nu, wat is er gebeurd dat ik hier een heel verhaal moet van maken ?
Toen ik vandaag op school aankwam zag ik een affiche aan de muur waarop ' Contribute for the Change Competition ! ' stond. Ik vroeg me af wat dit was, tot mijn leerkracht Psychologie mij uitlegde dat elke leekracht deze week zoveel mogelijk klein geld moest verzamelen van zijn leerlingen. Met dat klein geld ging men kerstcadeautjes kopen voor kinderen in Brown City die het niet breed hadden. Alles ging dan verzameld worden in 1 grote pot, en vervolgens gingen de kerstcadeautjes worden gekocht.

Je ziet het dus al komen : Ik dacht ' ja lap ' ( ik weet het, 't is echt slecht van mij ) en 5 minuten later begon mijn geweten al te knagen, want hoelang had ik die blinkende Ipod al niet gewild ? Ik kwam dus thuis en ik kon het mij niet laten om mijn klein geld te tellen. Ik was verbaasd toen ik zag hoeveel er in mijn potje zat en kwam tot de conclusie dat ik 77 dollar ( da's iets meer dan 50 euro schat ik ) had in klein geld. Eventjes wiskundig berekenen : voor mijn Ipod van 150 dollar had ik dus al de helft.

Maar natuurlijk was ik op dat moment al helemaal niet meer aan mijn Ipod aan het denken. Ik kon immers met mijn 77 dollar bijna 8 kinderen een leuke kerst geven, MET een klein cadeautje ( ze kopen kleine cadeautjes van ongeveer 10 dollar ).

Ik moet eerlijk zijn : ik heb meer dan een half uur moeten nadenken over wat ik ging doen. Want voor mij was het alles of niets: Ik wou niet 'maar' de helft geven en de rest zelf houden. Want als ik voor het weggeven koos ging ik mij toch nog altijd slecht voelen dat ik de andere helft ook niet had weggegeven. Maar wat met die Ipod? Want ik had dat ding toch al zolang gewild. Ik begon ineens een beetje als Gollum uit ' The Lord Of The Rings ' te denken : Waarom zou ik hier niet eens iets voor mezelf kopen ? Ik had er immers zolang voor gespaard, en ik was toch al redelijk dicht gekomen.

Ik schaam me er nu voor dat ik een half uur heb moeten nadenken over mijn beslissing. Ik meldde mij aan op MSN, en de eerste persoon die ik zag in mijn lijst was Joke Veys ( nog eens merci Joke! ), en ik begon er met haar over te praten. Hoe het kwam weet ik niet, maar zij vond mijn probleem toch niet zo dom, en woog met mij alle voordelen en nadelen af. Ondertussen wist ik eigenlijk al lang wat ik van plan was, maar ik wou toch nog eens de mening van iemand anders horen. Ik kreeg vervolgens ook hulp van Birgitt, een van mijn uitwisselingsvriendinnen die ook in Michigan zit. Ik weet niet waarom, maar ik vond het enorm plezierig om hierover na te denken.

Uiteindelijk was het iets dat Joke zei dat de doorslag gaf :
Wat als je hier binnen 5 jaar aan terugdenkt ?
Wil herrinnerd worden aan het feit dat je die mooie Ipod toch wel hebt gekocht, dat je vele mooie uren met het ding doorbracht, en dat het je rots in de branding was op elk stil moment waarop het toch wel nodig was om naar muziek te luisteren?
Of wil je herrinnerd worden aan het feit dat je 7 arme kinderen blij hebt gemaakt met een cadeautje en een mooie kerst hebt gegeven ?

Morgen is de laatste dag van de ' Change Competition '. Ik heb besloten om mijn volledige 77 dollar aan de kerstkinderen te schenken. Ook al heeft het minstens een half uur geduurd vooraleer ik beslist had wat ik ging doen. Nu ik er, alweer een uur later, over nadenk, sta ik 100 percent achter mijn beslissing. Maar moet ik me schuldig voelen dat het zolang heeft geduurd om dat te beseffen?

Reacties zijn meer dan welkom.
Pieter

Sledding at Deanville Mountain

"Snowboarding is an activity that is very popular with people who do not feel that regular skiing is lethal enough. " Dave Barry

Hello everyone!

Zoals je in deze titel wel kan lezen hebben we ons weer goed geamuseerd in de sneeuw :-)
Vandaag ben ik na school met een paar vrienden naar Deanville geweest. Deanville is een heuvel waar veel studenten van de High School na school gaan sleeen en snowboarden. We zijn ons daar vandaag ook eens gaan amuseren.

Nadat we een perfecte heuvel hadden gevonden zijn we een ' jumpke ' beginnen te bouwen. Ik was daar met Thomas, Travis, Billy en nog een paar vrienden vanop school. We zijn een paar keer gecrasht met onze snowboards en 't was grappig om zien. Hieronder vind je een paar filmpjes van ons geweldig snowboardtalent. Een ding moet je wel weten : ik ben er niet op te vinden, want ik was aan het filmen. En als je het toch zou bekijken : het is niet zo erg als het eruit ziet. Geloof mij :D







X,
Pieter

1st Snowday!

“So comes snow after fire, and even dragons have their ending.” - J.R.R Tolkien


Hey allemaal,

Maandag hadden wij hier onze eerst snowday! En hopelijk komen er nog veel meer :-)
Om 5u30 's ochtends kreeg ik van Kayla een smsje dat er geen school was (Kayla's tante werkt in de school) en natuurlijk sprong ik een gat in de lucht. Snow days komen voor als het superveel heeft gesneeuwd en als het dus gevaarlijk is op de weg. Omdat er veel schoolbussen rondrijden voor kinderen die ' op de buiten ' wonen, riskeren ze zich het hier niet om ongelukken te veroorzaken. En op zo'n dagen blijf je dus beter thuis :D

Natuurlijk heb ik van deze vrije dag gebruik gemaakt om eens goed lang uit te slapen. Vervolgens ben ik met Jacob en Jeremy naar het park geweest, waar we 2 uur in de sneeuw hebben gespeeld. De hoeveelheid sneeuw in het park was ongelooflijk en we hebben ons daar supergoed geamuseerd. Er is een heuveltje in het park, en natuurlijk hadden we onze slee mee om daar optimaal gebruik van te maken. Superveel kinderen waren buiten aan het spelen, en sommigen bouwden levensgrote sneeuwmannen zoals deze :


's Namiddags kwam Tina thuis, en was het relaxen naast het haardvuur. Het mooie leven dus :-). Tot zover onze eerste snowday. Hadden we dat in Belgie ook maar ! Ik heb toen ook wat foto's genomen, de link vind je links vanboven!

Groetjes,
Pieter